Δύο τριαντάφυλλα μαζί

Το τραγούδι του Ο.Π.Α.Π. (και ένα ανέκδοτο)

Το ανέκδοτο τώρα:

- Τι είναι πράσινο, ζει στους βάλτους και παίζει ΠΡΟ-ΠΟ;
- Ο Προπόδειλος!...

Άρτον και Θεάματα! (Who else?)

Ινδική ιστορία

Λυκάνθρωποι

Λύκοι μ’ ανθρώπων όψη, μας κοιτάζουν,
ω, πώς τα μάτια τους γυαλίζουν, δες τους!
Κρύβονται στα φυλλώματα κι οι σκιές τους,
στο φεγγαρόφωτο, λιγνές που μοιάζουν!

Έτσι και ’ρθείς μ’ αυτούς φάτσα με φάτσα
κι είναι το φως πολύ, δεν κινδυνεύεις.
Όμως την νύχτα, γρήγορα ν’ ανέβεις
κάπου ψηλά… Και γύμνωσε τα μπράτσα!

Πάντα διαλέγουν ερημιές και σκότη
και πίσω σου, βαδίζουνε ή μαζί σου!
Άμα τους καταλάβεις, προσποιήσου
και, παρακάτω, σκάσ’ το, με την πρώτη!

Αλίμονο, στα νύχια τους, ποιον βάζουν
ποιος, από χρεία, δεν τους προσπεράσει!
Λυκάνθρωποι, που για αίμα έχουν διψάσει
και μοιάζουνε με μας. Πόσο μάς μοιάζουν!

Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Το Ares 1 συνάντησε εξωγήινους! (Αποκλειστικό)

Αποκλειστικό!!!

Το Ares 1 συνάντησε εξωγήινο σκάφος, σε τροχιά στον πλανήτη μας! Το σκάφος αποτυπώθηκε πολύ καθαρά στις πρώτες αυτόματες φωτογραφίες που εστάλησαν στο επιχειρησιακό κέντρο της N.A.S.A. Έχει το σχήμα δίσκου και στην κορυφή πυργίσκο, όπου ένας εξωγήινος μισός μέσα και μισός έξω κοιτάζει δεξιά κι αριστερά, δίχως να φορά κάποιο ορατό τουλάχιστον σκάφανδρο! Εκπληκτική τεχνολογία θα έχουν φαίνεται! Αναμένονται ανακοινώσεις από τον κ. Πλανητάρχη.

Άρτον και Θεάματα!

Εκτοξεύτηκε το Ares 1

Το διαστημόπλοιο Άρης (η ρουκέτα Ares, που έλκει τ' όνομά της από το θεό Άρη της ελληνικής μυθολογίας, και ο ενσωματωμένος θαλαμίσκος Orion) εκτοξεύτηκε πριν από λίγα δευτερόλεπτα με επιτυχία. Οι φωτογραφίες είναι από τη ζωντανή μετάδοση της N.A.S.A. TV.

Άρτον και Θεάματα!

Φούστα στον άνεμο

Στη βιτρίνα μεγάλου καταστήματος στο Avenue Αμαρουσίου, συναντήσαμε τη δεσποινίδα Κούκλα, με τη φουστίτσα της να την ανυψώνει ο (τεχνητός) άνεμος! Η ίδια η δεσποινίς Κούκλα, στεκόταν δυστυχώς ακίνητη, σαν άψυχη κούκλα που είναι. Ποζάροντας ασταμάτητα για χατίρι όλων εμάς των περαστικών. Όμως, ο άνεμος που διαπερνούσε την πλαστική σάρκα της μόλις σταθήκαμε μπροστά της, βοήθησε στην ψευδαίσθηση ότι είναι ζωντανή. Κι ότι είναι σέξυ κι έχει κι αυτή συναισθήματα. Μελαγχολικό για ορισμένους ίσως...

Άρτον και Θεάματα!

Η 27η Οκτωβρίου και η 16η Νοέμβρη

Γράφει ο Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Παραμονές της εθνικής μας γιορτής, γάζωσαν το αστυνομικό τμήμα της Αγίας Παρασκευής. Κελάηδησαν τα καλάσνικοφ σημαδεύοντας – και τραυματίζοντας με σφαίρες – νέα παιδιά. Είναι αλήθεια πως η εκπαίδευση των αστυνομικών μας είναι σκληρή. Όχι όμως σκληρή ως προς την αυτοπροστασία. Σκληρή ως προς τους τρόπους και τη συμπεριφορά τους απέναντι στον πολίτη.

Αλλά να τους σκοτώσουμε κιόλας; Αυτό παραπάει...

Την 27η Οκτωβρίου, η “16η Νοέμβρη” ή όπως αλλιώς ονομάζεται το εν λόγω παρακλάδι της 17ης Νοέμβρη, χτύπησε στο ψαχνό. Η “Σέκτα Επαναστατών” – τίτλος, για ιδέστε! Σίγουρα, τα μέλη της, θα θεωρούν τους εαυτούς τους, επαναστάτες. Και με τη “μεταβατική ιδιότητα” των μαθηματικών, ο επαναστάτης επαναστατεί εναντίον της σκλαβιάς του. Της όποιας σκλαβιάς του.

Ατυχώς, έχουν κάθε καλό επιχείρημα να θεωρούν ότι είμαστε σκλαβωμένοι. Πρώτα-πρώτα, το πολίτευμά μας. Αυτή η ανάπηρη δημοκρατία, που μάς την επιβάλανε οι ...άλλοι. Και που καθόλου ευελιξία κινήσεων και γρήγορων αντιδράσεων δεν παρέχει στους κρατούντες. Μα – θα πείτε – ασφαλιστική δικλείδα είναι, για την προστασία μας! Να μην αυθαιρετούν οι κρατούντες.

Αλλά, γιατί στις Ηνωμένες Πολιτείες, και για να μην πάμε τόσο μακριά – γιατί στη Γαλλία οι κυβερνήσεις δρουν πολύ πιο αποτελεσματικά; Μήπως η προεδρική δημοκρατία είναι ένα προνόμοιο που πρέπει να στο επιτρέψουν οι πιο ισχυροί από σένα, για να το 'χεις; Και, εν πάση περιπτώσει, και με προεδρευομένη δημοκρατία, οι “επαναστάτες” επαναστατούν.

Ύστερα – εκτός δηλαδή απ' το πολίτευμα – είμαστε σκλαβωμένοι και εν ειρήνη. Είμαστε οικονομικά υποτελείς των Ευρωπαίων και η Ευρωπαϊκή Ένωση, τούτη η αληθινά μεγάλη Ιδέα, τείνει στην πράξη να μεταβληθεί σε δυνάστης. Διαλέγει τι προϊόντα θα παράξουμε (τα υπόλοιπα στη χωματερή) κι όταν δε “βγαίνουμε”, τοποθετεί ξένους επιτηρητές για να μας ελέγχουν.

Τέλος, τρίτο και κυριότερο, ως πολίτες, ως μεμονωμένα άτομα είμαστε οι σκλάβοι των σκλάβων. Παράδειγμα: Έχεις ένα μικρό αγροτεμάχιο, μια σπιθαμή τόπο. Αποφασίζεις μια ηλιόλουστη μέρα, να φτιάξεις εκεί, ξύλινη αποθήκη... Αγοράζεις τα υλικά: Ξύλα και πρόκες. Και μ' ένα σκεπάρνι ή σφυρί ξεκινάς τη φτιάξη. Σε λίγο, απέξω παρκάρει ένα περιπολικό, με τη σειρήνα...

Και να σκεφτείς, αν προσφύγεις στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, θα δικαιωθείς. Υπάρχει σχετική ρύθμιση στην ευρωπαϊκή νομοθεσία. Μα τα έξοδα; Οι χρονοβόρες, δύσκολες διαδικασίες;

Γιατί, βρε ευλογημένα παιδιά μου; Ρωτάς και τα χειροπέδια κλειδωμένα στους καρπούς σου ηχούν γκλαν-γκλαν. Ένας ήχος που περισσότερο νοείται, παρά βλέπεται... Επειδή είσαι παράνομος, μπάρμπα. Απαντούν εκείνα... Και με σκληρότητα, σε τραβούν στο τμήμα. Το τμήμα που γάζωσαν οι “επαναστάτες” ή το τμήμα που θα γαζώσουν και σχεδιάζουν έτσι, κάποια ανύποπτη στιγμή.

Τρεις, λοιπόν, οι λόγοι, για τους οποίους ο “επαναστάτης” θεωρεί τον εαυτό του, επαναστάτη. Κι η πολιτεία, τι θα κάνει τώρα; Θα θωρακιστεί; Θα μάθει να αμύνεται καλύτερα; Μα, φυσικά! Αύριο – “αύριο”, με την έννοια του “σύντομα” – τα αστυνομικά τμήματα θα γίνουν φρούρια. Η σκοπιά του φρουρού βάρδιας, πολεμίστρα. Θα πηγαίνεις για μια δουλειά σου και θα σε σημαδεύουν όπλα.

Κάμερες παντού, μικρόφωνα. Δικτύωση στις γύρω γειτονιές, για πιο αποτελεσματική καταδίωξη. Η εξάρτυση των οργάνων, πολεμική. Αλεξίσφαιρη, βαριά! Σαν που πηγαίναμε στην “άσκηση Παρμενίων”. Συνθήκες μάχης! Και τότε, μπαμ-μπουμ, θα συμβούν και λάθη. Κάποιο νέο παιδί αιμόφυρτο στο πεζοδρόμιο. Κάποιος άδικα τραυματισμένος. Οι Γερμανοί ξανάρχονται...

Όμως, θα είναι άμυνα της πολιτείας αυτό. Η κατσαρίδα, όταν έγινε ανθεχτική στο DDT, είδε με τρόμο και δέος, κάτι παράξενες αντένες να φυτρώνουν στη ράχη της. Όμως είχε υποχρέωση να επιβιώσει. Μεταλλασσόμενη... Όπου να 'ναι, θα έχουμε Κατοχή και πάλι. Από τους δικούς μας ανθρώπους, τα δικά μας παιδιά... Κι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, δε θα γίνονται αστυνομικοί.

Θα γίνονται αστυνομικοί μόνο οι άνθρωποι της αντίπερα πόρτας. Αυτής, του περιθωρίου της κοινωνίας μας.

Όταν χαράζει...

Homo hominis lupus

Υπερπληθυσμός στην Ασία,
πείνα στην Αφρική,
ποιος δίνει σημασία
εκεί;
Υδρορροούν οι αιώνες
στην Ανταρκτική,
που υπήρχαν παγετώνες,
μια Κυριακή.

Θα σε ταξιδέψουν
τα καινούργια πουλιά,
τα ’χουν φτιάξει – σκέψου,
σαν παλιά…
Απ’ άκρο σ’ άκρο ακέρια,
είναι μεταλλικά
κι από τα πιο στέρια
υλικά.

Συνωστισμός στις στάσεις,
μ’ έγχρωμους, λευκούς,
στις τηλεοράσεις,
κους-κους.
Στέλνουν διαστημόπλοια,
άλλη γη να βρουν,
να γεμίσει ατμόπλοια
που σφυρούν.

Με καπνούς και γδούπους,
κάποιος πέφτει στη γη,
homo hominis lupus,
κάθε αυγή.
Καραμέλες Ίον
δίνουν οι Ισραηλινοί
στων Παλαιστινίων
μια ορφανή…

Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Ο Γιαννάκης και η φασολιά

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο μικρός Γιαννάκης που είχε φυτέψει στον κήπο του σπιτιού του μια φασολιά. Αυτή η φασολιά μεγάλωνε, μεγάλωνε, μέχρι που έφτασε σε ένα σύννεφο ψηλά! Από τότε, πού τον χάνεις πού τον βρίσκεις το Γιαννάκη, σκαρφάλωνε στη φασολιά, ανέβαινε στο σύννεφο και καθόταν εκεί με τις ώρες!

Ανησύχησαν οι γονείς του και μια μέρα ο μπαμπάς του αποφάσισε ν’ ανεβεί κι αυτός κρυφά, για να δει τι συμβαίνει! Έτσι και έγινε. Μόλις έφτασε επάνω, μπροστά στα έκπληκτα μάτια του αντίκρισε τον κανακάρη του ανάμεσα σε δέκα γυμνές κοπέλες, να τον έχουνε στα ώπα-ώπα!

«Επ, τι γίνεται εδώ»; Έβαλε τις φωνές αγριεμένος και πετάχτηκε απ’ τη δαντελένια άκρη, πατώντας για τα καλά και μισοβουλιάζοντας στο σύννεφο!

«Αχ, μην ανησυχείτε, καλέ κύριε»! Τού είπαν με ένα στόμα οι κοπέλες. «Εμείς τον αγαπάμε το Γιαννάκη. Είναι βέβαια μικρός ακόμη για να μάς κάνει έρωτα, μα περιμένουμε να μεγαλώσει για να μας ξεπαρθενιάσει»!

«Δηλαδή, θέλετε να πείτε ότι είσαστε παρθένες»; Ρώτησε παραξενεμένος ο μπαμπάς του Γιαννάκη.

«Δυστυχώς»! Αναστέναξαν οι κοπέλες. «Εδώ στο σύννεφο που ζούμε»...

Πήρε ο μπαμπάς το γιόκα του, χαιρετήσανε τις κοπέλες και φύγανε. Το βράδυ όμως, έλα που ήταν αδύνατον να ησυχάσει!

«Τί έπαθες άντρα μου»; Ρώτησε η γυναίκα του.

«Τίποτα, κοιμήσου»! Τής απάντησε.

Σαν κοιμήθηκε εκείνη, σηκώθηκε, βγήκε αθόρυβα έξω και άρχισε να σκαρφαλώνει τη φασολιά! Βρήκε τις γυμνές κοπέλες κοιμισμένες και το τι επακολούθησε, δεν μπορούμε εδώ – στο καθ’ όλα σεμνό αυτό blog να περιγράψουμε! Αρκούμαστε στο να πούμε μόνο ότι έμειναν οι μισές …υπόλοιπο για την επόμενη μέρα…

«Αύριο»! Σκέφτηκε και κατέβηκε στο σπιτάκι του!

Πρόβαλλε η αυγή και ο Γιαννάκης χαρούμενος όπως πάντα, ξανασκαρφάλωσε στη φασολιά! Όμως αργούσε να γυρίσει και οι ώρες περνούσαν και τον μπαμπά του τον έζωναν τα φίδια!

Κάποια στιγμή χτύπησε το κινητό τηλέφωνο του μπαμπά... Ντρίιν!

«Ποιος είναι»;

«Εγώ είμαι, μπαμπά! Έχω πρόβλημα! Εδώ επάνω έχουνε μείνει οι μισές απ’ τις κοπέλες – οι άλλες δεν ξέρω πού έχουνε πάει – και αυτές που έμειναν δε με αφήνουνε να φύγω! Λένε ότι θέλουν να τούς κάνω ό,τι έκανα και στις άλλες μισές»!

«Μη φοβάσαι παιδί μου! Πες τους πως για ό,τι συνέβη στις άλλες μισές, την ευθύνη την έχει ο μπαμπάς σου και να δεις που θα σε αφήσουνε να φύγεις»!

Πράγματι ύστερα από λίγο, νάσου ο Γιαννάκης να κατεβαίνει τη φασολιά!

Κατά το βραδάκι, μόλις κοιμήθηκε η γυναίκα του, ο άτακτος πατέρας ξανανέβηκε στο συννεφάκι. Μια – δυο – τρεις – τέσσερις – πέντε, «εξυπηρέτησε» τις υπόλοιπες κοπέλες κι αποκαμωμένος γύρισε πίσω περί τα χαράματα!

Το επόμενο πρωί, ο μικρός Γιαννάκης, ανυποψίαστος για τα καθέκαστα, ξανασκαρφάλωσε στη φασολιά! Αυτή τη φορά επέστρεψε ακριβώς στην ώρα του, μεσημέρι ντάλα!

«Μπαμπά, μπαμπά, πού να στα λέω! Φύγανε όλες οι κοπέλες και στη θέση τους ήρθανε άντρες! Κάτι πολύ καλοί κύριοι»!

«Ναι, αγόρι μου»; Προσποιήθηκε τον ανήξερο ο πατέρας. Μάλιστα έλπιζε ότι τώρα θα βαρεθεί ο Γιαννάκης και δε θα ανεβαίνει τόσο συχνά.

Και ήρθε το βράδυ και επιτέλους ο μπαμπάς του Γιαννάκη μπόρεσε να κοιμηθεί και να χορτάσει τον ύπνο, καθώς τις προηγούμενες βραδιές τον είχε φάει η αϋπνία! Με το πρώτο φως της καινούργιας μέρας, ο μικρός αναχώρησε φουριόζος ξανά για το σύννεφο, λέγοντας πως δε θ’ αργήσει. Όμως οι ώρες περνούσαν και πού να φανεί! Ώσπου χτύπησε το κινητό του μπαμπά και πάλι!

«Μπαμπά, μπαμπά! Έχω πρόβλημα! Εδώ έχουν μείνει οι μισοί κύριοι και δε μ’ αφήνουνε να φύγω! Λένε ότι θέλουν να τούς κάνω ό,τι έκανα στους άλλους μισούς το προηγούμενο βράδυ»!
«Τι είναι αυτά που λες, γιε μου; Δεν καταλαβαίνω»! Έκανε εμβρόντητος ο πατέρας! Τότε, από μέσα απ’ την κουζίνα πετάχτηκε αναστατωμένη η γυναίκα του, φωνάζοντας:

«Γιαννάκηηηη! Πες σ’ αυτούς τους κυρίους πως για ό,τι συνέβη στους άλλους μισούς, την ευθύνη την έχει η μαμά σου και να δεις που θα σε αφήσουνε να φύγεις»!

Άρτον και Θεάματα!

Συνέβη πριν από λίγο, στο Κολωνάκι

Καλημερούδια, σε όλες και σε όλους!

Φιλιά σε όλες τις όμορφες κυρίες, τα σέβη μου σε όλες και όλους τους υπόλοιπους! Και μια είδηση: Στο Κολωνάκι, συναντήθηκαν με την ανατολή του ηλίου η Γωγώ και η Ψωψώ (φωτογραφία). Συνεργάτης μας, ο οποίος έτυχε να περνάει από εκεί, άκουσε τι λέγανε και μάς το μετέφερε με το σι και με το νίγμα. Λέγανε, λοιπόν, πως τα Stage καταργήθηκαν! "Άντε καλέ", έκανε η Γωγώ... "Ναι! Που με βλέπεις και σε βλέπω", τη βεβαίωνε η Ψωψώ!

Γενικά, όπως καταλαβαίνετε, προβλέπεται σήμερα να γίνει μεγάλος χαμός με τούτο το θέμα, έως τουλάχιστον τη δύση του ηλίου. Είναι και τα λεφτά πολλάαα...

Άρτον και Θεάματα!